Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας,μπορεί εκτός απο μάθημα ζωής να γίνει και ενα πρόχειρο ντοκιμαντέρ.Ενωμένες σκηνές,νοητικά συνδεδεμένες,βαλμένες η μια δίπλα στην άλλη αποτελούν πηγή προβληματισμού και ανάμεικτα συναισθήματα.Είναι οι στιγμές που παρακαλάς να έχεις μια κάμερα στο χέρι σου για να καταγράψεις αυτο το γλυκόξινο τοπίο.
Προτιμώ όμως το μοντάζ του μυαλού.Σε κάθε μου βόλτα στο κέντρο,το πρώτο πράγμα που χτυπάει στα μάτια μου είναι αυτα τα μικρά κρεμασμένα μπαλκονάκια του 6ου ορόφου που θυμάμαι βλέποντάς τα απο μικρή να λέω "Μαμά πως μπορούν να μένουν εκεί"?Θυμάμαι το συγκαταβάτικο ύφος της μητέρας μου και τη δική μου θλίψη.
Μεγαλώνοντας αυτά τα μικρά μπαλκονάκια απέκτησαν άλλο νόημα.Με έκαναν να σκέφτομαι τι μπορεί να εκτυλίσσεται εκεί,τι στιγμές,τι λύπες και τι χαρές.Βλεποντάς τα δίπλα-δίπλα,ασφυκτικά κολλημένα στο ένα στο άλλο,και κοιτάζοντας δειλά το αναμένο πορτατίφ,συλλέγω αυτόματα εικόνες.Βλέπω ανθρώπους να αγκαλιάζονται,άλλους να φωνάζουν,άλλους να κάθονται αποχαυνομένοι μπροστά απο την τηλεόραση.Και εγώ απο κάτω να τα παρακολουθώ να εκτυλίσσονται όλα μαζί,σαν ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό.
Κάθε παράθυρο τελικά προσπαθεί να δείξει το καλύτερο του πρόσωπο με γλαστράκια,μια ξεχασμένη κούπα καφέ και ενα τασάκι ενδεχομένως.Ποτέ όμως δε στεκόμουν εκεί.Πάντα παρατηρούσα μέσα απο το παράθυρο.
Έτσι ακριβώς και στους ανθρώπους.Όλοι έχουμε πάντα μια καλοφτιαγμένη βιτρίνα να παρουσιάζουμε στους άλλους,και όχι μόνο για να φανούμε αρεστοί,αλλά γιατί είναι απλά μια ανάγκη μας το να νιώσουμε έστω και λίγο αποδεκτοί.Ποιός όμως κοιτά μέσα απο τη βιτρίνα η το παράθυρο κάποιου?
Υπάρχουν άνθρωποι περίεργοι,ανήσυχοι,που το βλέμμα και οι καρδιά τους δε σταματά απλα σε αυτο που θέλουν να τους πλασάρουν.Όπως ακριβώς εκείνα τα μπαλκονάκια στο κέντρο,που παρουσιάζουν τόσο μα τόσο αυθόρμητες σκηνές.Σα να μη τους βλέπει κανέις.Σαν ενα πλανώδιο δωρεάν σινεμά.
Μ'αρέσει πολύ να κάθομαι κάπου και να παρατηρώ τον κόσμο που περνάει.Να βλέπω τα προσωπά τους,να γίνομαι μάρτυρας του θυμού,της χαράς και των στιγμών τους.Και για το θεό δεν είμαι ματάκιας η περίεργος,απλά είναι πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και μόνο λίγοι δίνουν σημασία.
Αυτές οι ανάμεικτες σκηνές,που κάποιος ζητά ελεημοσυνή για τα προς το ζήν,ενώ δίπλα περνάει μια μητέρα με ενα χαρούμενο και στρουμπουλό μωρό.Αυτές οι στιγμές που στη μια άκρη του δρόμου ενα ζευγάρι χωρίζει κ στην άλλη άκρη ένα άλλο ειναι αγκαλιασμένο.Αυτές οι στιγμές που μιλάς στο τηλέφωνο και σου ανακοινώνουν οτι για παράδειγμα πέρασες ένα μάθημα στη σχόλη σου,και πιο δίπλα ανακοινώνεται σε κάποιον η απόλυσή του.
Έτσι είναι η ουσία της κοινωνίας άλλωστε.Πολλές ζωές η μια περιεχόμενη στην άλλη και η μια αντίθετη στην άλλη.Ή και κάποιες φορες οξύμωρες εικόνες.
Όπως και να το κάνεις αυτό είναι το θαυμαστό της ζωής!Άδραξε τη μέρα,όχι με το να ζείς την κάθε στιγμή,αλλά με το να βλέπεις,πόσα πράγματα μπορεί να περιέχει η κάθε στιγμή!Και αυτό είναι μαγέια..
