Κάνε πέτρα την άμμο στην οποία χτίζεις

Παρασυρόμενη απο στερεότυπα,κλισέ και δόγματα,προσπαθώ να σκεφτώ γιατί χτίζουμε,που χτίζουμε και τι οικοδόμημα θέλουμε τελικά να "ανεβάσουμε".
Μεγαλώνοντας σε μια κοινωνία του "ο,τι αρπάξεις","οτι προλάβεις" και "ο,τι αποκτησεις" , το εσωτερικό ψάξιμο φαντάζει πολυτέλεια κ ουτοπία.Μπαίνοτας απο νήπια ακόμα στο τριπάκι "Πας στο σχολέιο παιδί μου για να γίνεις γιατρός,μεγαλοδικηγόρος ή επιστήμονας και να έχεις πολλά λεφτα,να πάρεις σπίτια,αυτοκίνητα και να ζεις ευτυχισμένος" είναι λογικό οι περισσότεροι να στέκονται σ'αυτή την ανιαρή κ άγευστη καραμέλα του "χτίζω για να αποΚΤΗΣΩ" και όχι για να έχω πράγματα που θα με συντροφεύουν για μια ζωή όπως είναι οι ιδέες,οι τρόποι και η επικοινωνία με τον εαυτό μου.
Ξέρω,το θέμα είναι πολυφορεμένο.Και ποιός δεν έχει γράψει για την προσκόλληση του στις ιδέες προσπαθώντας απεγνωσμένα να το παίξει ψαγμένος η οτιδήποτε άλλο πουλάει κάθε φορα.Η διαφορά ειναι οτι δεν αναφέρομαι σε γνώσεις,σεμινάρια κ βιβλία αλλά σε δια βίου μάθηση.
Γέμισε ο τόπος κούφιους,που προτιμούν να έχουν ΒΜW αντι για κάτι άλλο,που θέλουν σπίτι με πισίνα αντί για ένα απλό.Δεν αντιλέγω,λογικό είναι να θέλεις κ να λαχταράς κάτι,αλλά ειναι εκνευριστίκο να γίνεται ο αυτοσκοπός σου.
Φαντάζει γελοίο να θέτεις ως όνειρο ζωής να αποκτήσεις υλικά,απο το να γίνεις ολοκληρωμένος άνθρωπος..Να βρείς τα όριά σου,να ανακαλύψεις τον κρυμμένο εαυτό σου,να τσαλακώθεις,να φτάσεις όσο βαθιά φοβάσαι να φτάσεις μέσα σην ψυχή σου και να βρείς αλήθειες που αρνείσαι να πιστέψεις!
Χρησιμοποίησε τα εφόδια σου,εξαντλήσέ τα με σκόπο να χτίσεις εσένα και όχι ενα τριόροφο.Εκτός και αν το καταφέρεις μετά αυτο,αλλάζει το θέμα.Δε γυρνάω την πλάτη σ'αυτά,τη γυρνάω όμως στην σαπίλα των στερεοτύπων.."θα σε βλέπουν με άλλο ματι αν πάρεις αυτο το αυτοκίνητο" ή "θα είσαι πιο ψαγμένος αν φωτογραφηθείς με τον Kιάμο(ή τον κάθε Kιάμο)".
Όλα για το πως θα φανείς και ποτέ για το πως πραγματικά θα είσαι με όλα όσα έχεις καταφέρει.
Πιστεύω πολύ στα ένστικτα όπως αναφέρω συχνά,με την προυπόθεση όμως οτι τα κρατάς και τα ντύνεις ανθρώπινα και όχι εναντίον στον άνθρωπο.Το παν έτσι κ αλλιώς ειναι να καταφέρεις την ισορροπία,όχι να εκτοξευθείς ψηλά(κατ εμέ παντα).
Το αστείο είναι οτι όσο περνάει ο καιρός διαιωνίζεται όλο αυτό.Ο τύπος που έχει ως ύψιστο σκοπό τη ΒΜW,θα τα φτιάξει με την τύπισα που έχει σκόπο "να έχει γκόμενο με BMW".Η παρέα τους θα είναι άτομα που είναι φίλοι αυτου με τη BMW,κ τα μέρη που θα συχνάζουν θα είναι " όπου είναι πιο in για τους τύπους με τις BMW".
Κλείνοντας το συλλογισμό βλεπω οτι η βασική λέξη του ειναι η BMW,και όχι ο εκάστοτε Γιώργος,Γιάννης..Κάπως έτσι η παρέα των παιδιών παραπάνω,εξαπλώνεται στον Βασίλη που έχει SLK κ πάει λέγοντας.
Τό μόνο που ελπίζω και εύχομαι όσο μεγαλώνω είναι τέτοιου είδους συλλογισμοί να έχουν στο επίκεντρο τον Μάριο που είναι καλός και υπομονετικός,την Ιωάννα που είναι γλυκιά και αυθόρμητη,και άλλους που ζούν για τη ζωή και όχι για το ένδυμά της.

Τραμπάλα

Παιδικό παιχνίδι,κυρίως σε παιδικές χαρές,όπου όταν ανεβαίνει η μία της ακρη,η άλλη πέφτει.

Ο μόνος τρόπος για να μείνει σε ευθεία κατάσταση,είναι όταν και οι δυο πλευρές συγχρονιστούν και συμφωνήσουν σ αυτό.

Κάπως έτσι λειτουργεί και ο εγωισμός μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις.Κάνοντας τραμπάλα με κάποιον είναι αναπόφευκτο να βρεθείτε στην ίδια ευθεία..Εκτός και αν σταματήσετε επειδή κουραστήκατε..΄Οποιος ρίχνει τον εγωισμό του,αυτομάτως ο συμπαίκτης ανεβαίνει και για να υψωθεί ξανά πρέπει να έχει τη δύναμη να ρίξει τον άλλο..

Υπάχουν δυο θέσεις:όταν αφήνεσαι και όταν χρησιμοποιείς δύναμη.Τα αποτελέσματα είναι ευκολονόητα..Όταν αφεθείς,κάποιος θα σε σηκώσει ψηλά και όταν βάζεις δύναμη κινδυνεύεις να μέινεις χαμηλά αν ο άλλος έχει περισσότερη.Άρα το πιο ασφαλές είναι να αφήνεσαι,να βλέπεις πόσο ψηλά μπορεί να σε φτάσει καποιος..ή πόσο εύκολα μπορεί να πηδήξει απο την τραμπάλα και απο εκεί που βρίσκεσαι ψηλά να βρεθείς στο πάτωμα..

Όταν χρησιμοποιείς δύναμη,μπορείς πολύ εύκολα να σηκώσεις τον άλλο ψηλά αλλά και εξίσου εύκολα να κουραστείς άν ο άλλος είναι δύσκολος αντίπαλος..

Έτσι ακριβώς και στις σχέσεις.Είναι το λιγότερο "ψεύτικο" να λέμε οτι δεν είμαστε εγωιστές,η ακομα κλύτερα να λέμε οτι ο εγωισμός έχει και όρια..Όταν μιλάμε για σχέσεις έξω απο την οικογένεια,ο εγωισμός παρομοιάζεται(τουλάχιστον για μένα) με μια επικίνδυνη τραμπάλα..Που όσο τον ρίχνεις εσύ,τόσο ανεβαίνει ο άλλος..

Δύσκολα θα βρείς παίκτη στο ίδιο επίπεδο με σένα και ακόμα δυσκολότερα θα βρείς παίκτη που να τον νοιάζει απλά το παιχνίδι και όχι η νίκη..

Έτσι κ αλλιώς όλους μας νοιάζει η νίκη..διαφοροποιείται όμως κάποιες φορες.Δεν είναι το ιδιο να θες να νικήσεις κάποιον με το να θες να τον ρίξεις κάτω απο την τραμπάλα.Σε κάθε περιπτωση όμως πρέπει να στοχεύουμε στο "παιχνίδι" μιας και οι ισορροπίες και τα ένστικτά μας είναι εύθραυστα και ανεξέλεγκτα.

Κάποιες φορές βέβαια η τραμπάλα μπορεί να διδάξει και το "ο,τι ανεβαίνει,κατεβαίνει" και το εφήμερο των θέσεων που έχουμε σε μια σχέση.

Το πιο υγιές θα το δείς αν παρατηρήσεις δυο παίδια να κάνουν τραμπάλα..Εκεί θα τα δείς χαρούμενα και όταν ειναι κάτω αλλά και όταν είναι πάνω..Επειδή απλά απολαμβάνουν το παιχνίδι και γνωρίζουν ακριβώς αυτό που είπα παραπάνω πως "ο,τι ανεβαίνει,κατεβαίνει".Επειδή απλά δίνουν βάση στο παιχνίδι και όχι στις θέσεις,πράγμα αδιανόητο για τους μεγαλύτερους.

Και ποιός δεν έχει ανέβει,όταν είχε να κάνει με κάποιον πιο αδύναμο?Ή ποιός δεν έπεσε έχοντας να κάνει με κάποιον δυνατότερο?

Δεν ξέρω άν μ'αρέσει αυτο το μυστήριο.Το να μην ξέρεις πως θα κάτσει η τραμπάλα και να χρειάζεται να παίξεις για να μάθεις..

Βέβαια τίποτα δεν γίνεται χωρίς ρίσκο..Και ποτέ δεν ξέρεις τι θα μάθεις απο την ενδεχόμενη πτώση σου..

Ένα είναι το σίγουρο σε κάθε περίπτωση..είτε βρεις δυνατότερο παίκτη είτε όχι..

"Ό,τι ανεβαίνει,κατεβαίνει..."