Μέσα απο τα κρεμασμένα μπαλκόνια του κέντρου

Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας,μπορεί εκτός απο μάθημα ζωής να γίνει και ενα πρόχειρο ντοκιμαντέρ.Ενωμένες σκηνές,νοητικά συνδεδεμένες,βαλμένες η μια δίπλα στην άλλη αποτελούν πηγή προβληματισμού και ανάμεικτα συναισθήματα.Είναι οι στιγμές που παρακαλάς να έχεις μια κάμερα στο χέρι σου για να καταγράψεις αυτο το γλυκόξινο τοπίο.
Προτιμώ όμως το μοντάζ του μυαλού.Σε κάθε μου βόλτα στο κέντρο,το πρώτο πράγμα που χτυπάει στα μάτια μου είναι αυτα τα μικρά κρεμασμένα μπαλκονάκια του 6ου ορόφου που θυμάμαι βλέποντάς τα απο μικρή να λέω "Μαμά πως μπορούν να μένουν εκεί"?Θυμάμαι το συγκαταβάτικο ύφος της μητέρας μου και τη δική μου θλίψη.
Μεγαλώνοντας αυτά τα μικρά  μπαλκονάκια απέκτησαν άλλο νόημα.Με έκαναν να σκέφτομαι τι μπορεί να εκτυλίσσεται εκεί,τι στιγμές,τι λύπες και τι χαρές.Βλεποντάς τα δίπλα-δίπλα,ασφυκτικά κολλημένα στο ένα στο άλλο,και κοιτάζοντας δειλά το αναμένο πορτατίφ,συλλέγω αυτόματα εικόνες.Βλέπω ανθρώπους να αγκαλιάζονται,άλλους να φωνάζουν,άλλους να κάθονται αποχαυνομένοι μπροστά απο την τηλεόραση.Και εγώ απο κάτω να τα παρακολουθώ να εκτυλίσσονται όλα μαζί,σαν ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό.
Κάθε παράθυρο τελικά προσπαθεί να δείξει το καλύτερο του πρόσωπο με γλαστράκια,μια ξεχασμένη κούπα καφέ και ενα τασάκι ενδεχομένως.Ποτέ όμως δε στεκόμουν εκεί.Πάντα παρατηρούσα μέσα απο το παράθυρο.
Έτσι ακριβώς και στους ανθρώπους.Όλοι έχουμε πάντα μια καλοφτιαγμένη βιτρίνα να παρουσιάζουμε στους άλλους,και όχι μόνο για να φανούμε αρεστοί,αλλά γιατί είναι απλά μια ανάγκη μας το να νιώσουμε έστω και λίγο αποδεκτοί.Ποιός όμως κοιτά μέσα απο τη βιτρίνα η το παράθυρο κάποιου?
Υπάρχουν άνθρωποι περίεργοι,ανήσυχοι,που το βλέμμα και οι καρδιά τους δε σταματά απλα σε αυτο που θέλουν να τους πλασάρουν.Όπως ακριβώς εκείνα τα μπαλκονάκια στο κέντρο,που παρουσιάζουν τόσο μα τόσο αυθόρμητες σκηνές.Σα να μη τους βλέπει κανέις.Σαν ενα πλανώδιο δωρεάν σινεμά.
Μ'αρέσει πολύ να κάθομαι κάπου και να παρατηρώ τον κόσμο που περνάει.Να βλέπω τα προσωπά τους,να γίνομαι μάρτυρας του θυμού,της χαράς και των στιγμών τους.Και για το θεό δεν είμαι ματάκιας η περίεργος,απλά είναι πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και μόνο λίγοι δίνουν σημασία.
Αυτές οι ανάμεικτες σκηνές,που κάποιος ζητά ελεημοσυνή για τα προς το ζήν,ενώ δίπλα περνάει μια μητέρα με ενα χαρούμενο και στρουμπουλό μωρό.Αυτές οι στιγμές που στη μια άκρη του δρόμου ενα ζευγάρι χωρίζει κ στην άλλη άκρη ένα άλλο ειναι αγκαλιασμένο.Αυτές οι στιγμές που μιλάς στο τηλέφωνο και σου ανακοινώνουν οτι για παράδειγμα πέρασες ένα μάθημα στη σχόλη σου,και πιο δίπλα ανακοινώνεται σε κάποιον η απόλυσή του.
Έτσι είναι η ουσία της κοινωνίας άλλωστε.Πολλές ζωές η μια περιεχόμενη στην άλλη και η μια αντίθετη στην άλλη.Ή και κάποιες φορες οξύμωρες εικόνες.
Όπως και να το κάνεις αυτό είναι το θαυμαστό της ζωής!Άδραξε τη μέρα,όχι με το να ζείς την κάθε στιγμή,αλλά με το να βλέπεις,πόσα πράγματα μπορεί να περιέχει η κάθε στιγμή!Και αυτό είναι μαγέια..

Κάνε πέτρα την άμμο στην οποία χτίζεις

Παρασυρόμενη απο στερεότυπα,κλισέ και δόγματα,προσπαθώ να σκεφτώ γιατί χτίζουμε,που χτίζουμε και τι οικοδόμημα θέλουμε τελικά να "ανεβάσουμε".
Μεγαλώνοντας σε μια κοινωνία του "ο,τι αρπάξεις","οτι προλάβεις" και "ο,τι αποκτησεις" , το εσωτερικό ψάξιμο φαντάζει πολυτέλεια κ ουτοπία.Μπαίνοτας απο νήπια ακόμα στο τριπάκι "Πας στο σχολέιο παιδί μου για να γίνεις γιατρός,μεγαλοδικηγόρος ή επιστήμονας και να έχεις πολλά λεφτα,να πάρεις σπίτια,αυτοκίνητα και να ζεις ευτυχισμένος" είναι λογικό οι περισσότεροι να στέκονται σ'αυτή την ανιαρή κ άγευστη καραμέλα του "χτίζω για να αποΚΤΗΣΩ" και όχι για να έχω πράγματα που θα με συντροφεύουν για μια ζωή όπως είναι οι ιδέες,οι τρόποι και η επικοινωνία με τον εαυτό μου.
Ξέρω,το θέμα είναι πολυφορεμένο.Και ποιός δεν έχει γράψει για την προσκόλληση του στις ιδέες προσπαθώντας απεγνωσμένα να το παίξει ψαγμένος η οτιδήποτε άλλο πουλάει κάθε φορα.Η διαφορά ειναι οτι δεν αναφέρομαι σε γνώσεις,σεμινάρια κ βιβλία αλλά σε δια βίου μάθηση.
Γέμισε ο τόπος κούφιους,που προτιμούν να έχουν ΒΜW αντι για κάτι άλλο,που θέλουν σπίτι με πισίνα αντί για ένα απλό.Δεν αντιλέγω,λογικό είναι να θέλεις κ να λαχταράς κάτι,αλλά ειναι εκνευριστίκο να γίνεται ο αυτοσκοπός σου.
Φαντάζει γελοίο να θέτεις ως όνειρο ζωής να αποκτήσεις υλικά,απο το να γίνεις ολοκληρωμένος άνθρωπος..Να βρείς τα όριά σου,να ανακαλύψεις τον κρυμμένο εαυτό σου,να τσαλακώθεις,να φτάσεις όσο βαθιά φοβάσαι να φτάσεις μέσα σην ψυχή σου και να βρείς αλήθειες που αρνείσαι να πιστέψεις!
Χρησιμοποίησε τα εφόδια σου,εξαντλήσέ τα με σκόπο να χτίσεις εσένα και όχι ενα τριόροφο.Εκτός και αν το καταφέρεις μετά αυτο,αλλάζει το θέμα.Δε γυρνάω την πλάτη σ'αυτά,τη γυρνάω όμως στην σαπίλα των στερεοτύπων.."θα σε βλέπουν με άλλο ματι αν πάρεις αυτο το αυτοκίνητο" ή "θα είσαι πιο ψαγμένος αν φωτογραφηθείς με τον Kιάμο(ή τον κάθε Kιάμο)".
Όλα για το πως θα φανείς και ποτέ για το πως πραγματικά θα είσαι με όλα όσα έχεις καταφέρει.
Πιστεύω πολύ στα ένστικτα όπως αναφέρω συχνά,με την προυπόθεση όμως οτι τα κρατάς και τα ντύνεις ανθρώπινα και όχι εναντίον στον άνθρωπο.Το παν έτσι κ αλλιώς ειναι να καταφέρεις την ισορροπία,όχι να εκτοξευθείς ψηλά(κατ εμέ παντα).
Το αστείο είναι οτι όσο περνάει ο καιρός διαιωνίζεται όλο αυτό.Ο τύπος που έχει ως ύψιστο σκοπό τη ΒΜW,θα τα φτιάξει με την τύπισα που έχει σκόπο "να έχει γκόμενο με BMW".Η παρέα τους θα είναι άτομα που είναι φίλοι αυτου με τη BMW,κ τα μέρη που θα συχνάζουν θα είναι " όπου είναι πιο in για τους τύπους με τις BMW".
Κλείνοντας το συλλογισμό βλεπω οτι η βασική λέξη του ειναι η BMW,και όχι ο εκάστοτε Γιώργος,Γιάννης..Κάπως έτσι η παρέα των παιδιών παραπάνω,εξαπλώνεται στον Βασίλη που έχει SLK κ πάει λέγοντας.
Τό μόνο που ελπίζω και εύχομαι όσο μεγαλώνω είναι τέτοιου είδους συλλογισμοί να έχουν στο επίκεντρο τον Μάριο που είναι καλός και υπομονετικός,την Ιωάννα που είναι γλυκιά και αυθόρμητη,και άλλους που ζούν για τη ζωή και όχι για το ένδυμά της.

Τραμπάλα

Παιδικό παιχνίδι,κυρίως σε παιδικές χαρές,όπου όταν ανεβαίνει η μία της ακρη,η άλλη πέφτει.

Ο μόνος τρόπος για να μείνει σε ευθεία κατάσταση,είναι όταν και οι δυο πλευρές συγχρονιστούν και συμφωνήσουν σ αυτό.

Κάπως έτσι λειτουργεί και ο εγωισμός μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις.Κάνοντας τραμπάλα με κάποιον είναι αναπόφευκτο να βρεθείτε στην ίδια ευθεία..Εκτός και αν σταματήσετε επειδή κουραστήκατε..΄Οποιος ρίχνει τον εγωισμό του,αυτομάτως ο συμπαίκτης ανεβαίνει και για να υψωθεί ξανά πρέπει να έχει τη δύναμη να ρίξει τον άλλο..

Υπάχουν δυο θέσεις:όταν αφήνεσαι και όταν χρησιμοποιείς δύναμη.Τα αποτελέσματα είναι ευκολονόητα..Όταν αφεθείς,κάποιος θα σε σηκώσει ψηλά και όταν βάζεις δύναμη κινδυνεύεις να μέινεις χαμηλά αν ο άλλος έχει περισσότερη.Άρα το πιο ασφαλές είναι να αφήνεσαι,να βλέπεις πόσο ψηλά μπορεί να σε φτάσει καποιος..ή πόσο εύκολα μπορεί να πηδήξει απο την τραμπάλα και απο εκεί που βρίσκεσαι ψηλά να βρεθείς στο πάτωμα..

Όταν χρησιμοποιείς δύναμη,μπορείς πολύ εύκολα να σηκώσεις τον άλλο ψηλά αλλά και εξίσου εύκολα να κουραστείς άν ο άλλος είναι δύσκολος αντίπαλος..

Έτσι ακριβώς και στις σχέσεις.Είναι το λιγότερο "ψεύτικο" να λέμε οτι δεν είμαστε εγωιστές,η ακομα κλύτερα να λέμε οτι ο εγωισμός έχει και όρια..Όταν μιλάμε για σχέσεις έξω απο την οικογένεια,ο εγωισμός παρομοιάζεται(τουλάχιστον για μένα) με μια επικίνδυνη τραμπάλα..Που όσο τον ρίχνεις εσύ,τόσο ανεβαίνει ο άλλος..

Δύσκολα θα βρείς παίκτη στο ίδιο επίπεδο με σένα και ακόμα δυσκολότερα θα βρείς παίκτη που να τον νοιάζει απλά το παιχνίδι και όχι η νίκη..

Έτσι κ αλλιώς όλους μας νοιάζει η νίκη..διαφοροποιείται όμως κάποιες φορες.Δεν είναι το ιδιο να θες να νικήσεις κάποιον με το να θες να τον ρίξεις κάτω απο την τραμπάλα.Σε κάθε περιπτωση όμως πρέπει να στοχεύουμε στο "παιχνίδι" μιας και οι ισορροπίες και τα ένστικτά μας είναι εύθραυστα και ανεξέλεγκτα.

Κάποιες φορές βέβαια η τραμπάλα μπορεί να διδάξει και το "ο,τι ανεβαίνει,κατεβαίνει" και το εφήμερο των θέσεων που έχουμε σε μια σχέση.

Το πιο υγιές θα το δείς αν παρατηρήσεις δυο παίδια να κάνουν τραμπάλα..Εκεί θα τα δείς χαρούμενα και όταν ειναι κάτω αλλά και όταν είναι πάνω..Επειδή απλά απολαμβάνουν το παιχνίδι και γνωρίζουν ακριβώς αυτό που είπα παραπάνω πως "ο,τι ανεβαίνει,κατεβαίνει".Επειδή απλά δίνουν βάση στο παιχνίδι και όχι στις θέσεις,πράγμα αδιανόητο για τους μεγαλύτερους.

Και ποιός δεν έχει ανέβει,όταν είχε να κάνει με κάποιον πιο αδύναμο?Ή ποιός δεν έπεσε έχοντας να κάνει με κάποιον δυνατότερο?

Δεν ξέρω άν μ'αρέσει αυτο το μυστήριο.Το να μην ξέρεις πως θα κάτσει η τραμπάλα και να χρειάζεται να παίξεις για να μάθεις..

Βέβαια τίποτα δεν γίνεται χωρίς ρίσκο..Και ποτέ δεν ξέρεις τι θα μάθεις απο την ενδεχόμενη πτώση σου..

Ένα είναι το σίγουρο σε κάθε περίπτωση..είτε βρεις δυνατότερο παίκτη είτε όχι..

"Ό,τι ανεβαίνει,κατεβαίνει..."

FAKEbook

Όλοι είτε θέλουμε είτε όχι να το πραδεχτούμε,είμαστε Facebook-victims!Πόσα βράδια δεν έχουμε ξενυχτήσει με τις φίλες μας στη σελίδα κάποιου?Ακούγεται γελοίο αλλά είναι αλήθεια τρομακτικό !Έχει ταυτιστεί με τη ζωή μας λες και απο εκεί μαθαίνουμε τα πάντα,έχει αντικατασήσει την επικοινωνία μας με άψυχα emoticons που ουδεμία σχέση δεν έχουν με το πως νιώθουμε τη στιγμή που τα πληκτρογολούμε μηχανικά!Δε λέω,καλό το social networking αλλά ας μη καταντάει η φυσική πραγματικότητά μας!Θυμάμαι πρίν κανα 2χρονο δεν ήταν κανεις στο facebook..Τότε ήταν της μόδας το Μyspace η το HI5 !Πάμε απο σελίδα σε σελίδα και κρυβόμαστε πίσω απο χρωματιστά προφίλ πιστεύοντας πως έτσι δείχνουμε τι είμαστε!Δεν υπάρχουν πια οι εποχές με τις μεγάλες παρέες,τις μπύρες και τα "ξεφτιλίκια"..Προτιμούμε το chatting! Οκ,το τραγικό είναι όμως όταν αντικαθιστά στιγμές μας,όταν του δίνουμε περισσότερη βάση απ'οτι δίνουμε στην αληθινή επικοινωνία μας με ανθρώπους που θέλουμε..

Και έλεος πια με το κάθε κοριτσάκι που πρέπει να βλέπουμε τις ψυχολογικές διακυμάνσεις του κάθε 3 και λίγο,μιας και το αγόρι της τη χωρίζει,τα βρίσκουν,την απατάει,της λέει ψέματα!Αυθορμητισμός,δε λέω,αλλά καλύτερα δε θα ήταν κοριτσάκι μ να τον πάρεις ένα τηλέφωνο (αν το χρησιμοποιείς πλέον) και να του πείς οτι έχεις να του πείς?Τι φταίνε τα ματάκια μ?Υπάρχει βέβαια και η διαγραφή,αλλά ποιός με σκέφτεται εμένα κάτι βαρετά βράδια να μην έχω να κοιτάω αυτά και να γελάω?????Οπότε σε κρατάμε..Η το άλλο αγοράκι που κάνει quizάκια "πόση την έχεις" και " πόσο καλό σεξ κάνεις"..Πήγαινε βρέ αγόρι μου στην κοπέλα σου να της αποδείξεις πόσο καλό σεξ κάνεις! Όλα εικονικά!Απο μπύρες και τσιγάρα μέχρι φιλιά και αγκαλιές.. ! Δε λέω να μη λιώνεις στον υπολογιστή σου η στο facebook αν αυτό σε ευχαριστεί,αλλά μη το κάνεις αντίγραφο της ψηχής σου!Και προς θεού,δεν ενδιαφέρει κανέναν που θα πας το βράδυ και αν μας αρέσει το καινούριο σου κραγιόν!!

Tώρα δημόσια θα'χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες..

Το πρώτο πράγμα που μου'ρχεται στο μυαλό όταν κάνω μια απόπειρα να αναλογιστώ το μέγεθος της καταστροφής,είναι οι στίχοι του Κώστα Τριπολίτη στο τραγούδι "Ανεμολόγιο" :

"Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε,είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα,και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε,στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα"..Αναφερόταν σε ενα θιάσο,σ ενα παρατράγουδο μέσα στα ωραία άσματα.

Μετά την ψήφιση των μέτρων που επέβαλαν οι ξένοι, από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, η Ελλάδα πλέον (συνεπώς και το Ελληνικό Έθνος στο σύνολό του), βρίσκεται ουσιαστικά υπό κηδεμονία.Μακάρι το πρόβλημα να είχε μόνο οικονομικές αιτίες και να μην αποτελούσαμε το λαχταριστό φιλέτο των κερδοσκόπων.Μακάρι η χώρα να μη γινόταν βορά και έρμαιο λάθος πολιτικών απο τις κυβερνήσεις..Μακάρι οι 300 να ήταν γενναίοι όπως αυτοί του Λεωνίδα..Δυστυχώς όμως αυτο το ντόμινο οικονομικών και παρασκηνιακών εξελίξεων μας φέρνει στην πολύ δυσάρεστη θέση να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο δρόμους..η για να είμαι πιο ρεαλίστρια,μας δείχνει το μονόδρομο..Πενιχρες απολαβές εργαζομένων,μειώσεις συντάξεων και επιδομάτων,μειώσεις σε όλα γενικότερα!Θυμάμαι το προεκλογικό σύνθημα " Η αλλάζουμε ή βουλιάζουμε" ..το είχα βρεί χαριτωμένο μπορώ να πω! Σίγουρα όμως δεν ήξερα ούτε εγώ ουτε ο λαός σε τι αναφερόταν..Αν η αλλαγή που έλεγαν είναι αυτή θα απαντούσα "Εγώ βουλιάζω,ευχαρίστως"!!Βλέποντας τα πράγματα απο ασφαλή οπτική γωνία ΑΚΟΜΑ,έχω χαθεί στα δελτία ειδήσεων,στις ανακοινώσεις μέτρων,στην οργή του κόσμου!Κάποιες φορές λέω "εντάξει τι να έκανε και ο Γιωργάκης"? .. και αμέσως κουνάω το κεφάλι μου και λέω!! "Ξύπνα" !!Δεν είναι δυνατόν να εφαρμόζεις περικοπές ,αυξήσεις στις τιμές των πιο βασικών προιόντων και να παραμένουν ακόμα άλυτα κάποια "θέματάκια".Πότε θα πληρώσουν λοιπόν αυτοί που τόσα χρόνια έτρωγαν με χρυσά κουτάλια?Πότε θα κλειστούν στη φυλακή τα κοράκια του ελληνικού πλούτου?Κ ύστερα ακούω.. " κάνουμε οικονομίες,τα λεφτά δε φτάνουν"!!Για κάτσε,για ποιό λόγο να μη μπορώ να ζήσω εγώ και κάποιοι που στην ουσία έγω με την ψήφο μου τους ανέδειξα να εξαφανίζονται έχοντας πάρει μαζί τους αυτα που τώρα στερούμαι εγώ?Τραγελαφικό..Το λίκνο της δημοκρατίας και των πολιτικών θεσμών έγινε ο φτωχός συγγενής..Όλοι έχουν μυριστεί πια τη δύσοσμη οικονομική αποσύνθεση και πέφτουν πάνω μας για τη μερίδα του λέοντος..Ολοι κάτι θέλουν να πάρουν..Και ως παρορμητική σκέφτομαι ..Ας τα πάρουν.αφου εμεις ποτέ δεν τα αξιοποιήσαμε,αφου τα ξεπουλούσαμε..Ο εθνικός ακρωτηριασμός είναι προ των πυλών και κλείνουμε επιδεικτικά τ αυτιά μας!Τόσος ντόρος πια για να επιτευχθεί το σχέδιο..Έπρεπε να μας πλασάρουν την οικονομική κρίση και ολα τα κουραφέξαλα..Δεν είνει εύκολο να πεις στο λαό " Ανοίγω το δρόμο για την εκμετάλλευση του πλούτου της χωρας απο ξένες-προστάτιδες δυνάμεις"..Ωραία το έθεσαν πάντως..Όλος ο λαός αγχώθηκε και τρέχει και δε φτάνει να βοηθήσει με το να υπάρχει(και όχι να ΖΕΙ) όλους αυτούς που προσπα8ούν να μας βγάλουν απ την κρίση..

Εδώ που τα λέμε σκεφτόμουν να βρώ μια δουλειά,μιας και τα χρήματα δε φτάνουν "ούτε να ξύσεις το δόντι σου".Να εξοντώνομαι εγώ για να τρώνε άλλοι αστακούς και χαβιάρι..Να γίνω μια ηλικιωμένη που θα εργάζεται ακόμα με το μπαστουνάκι της για να πάρει μια βάσικη σύνταξη!Ας μην εθελοτυφλούμε όμως..Δε θέλω καν να θυμάμαι τους ανθρώπους που απλά προσπάθησαν να μή χάσουν τη δουλειά τους και τώρα βρίσκονται μακριά μας..Αναφέρομαι στους εργαζόμενους της MARFIN!Πέρα απ την κρίση,υπάρχει και αναρχία!Βγαίνει ο καθένας καπηλευόμενος τις πορείες του κόσμου και σπείρει το θάνατο και τον πανικό!Η πολιτική υποχώρησης πρέπει να τελειώσει..

Το μόνο που αναγνωρίζω πραγμάτικα στην κυβέρνηση είναι το οτι με αυτα τα μέτρα οριστικοποιεί οτι δε θα είναι ποτέ ξανά στην εξουσία..Δύσκολο να τρέμει η καρεκλίτσα σου..Τίποτα όμως δεν με ηρεμεί,τίποτα δε με κάνει να ξυπνάω ήρεμη το πρωί!Δε θέλω να σκέφτομαι.να νιώθω,να ζώ εδώ..Το ζήτημα πλέον δεν είναι να ξυπνήσει ο λαός,αυτός ξύπνησε απ το λήθαργο που ζουσε τοσα χρόνια..Πρέπει να ξυπνήσουν οι πολιτικοί και να σκεφτούν μια φορά το καλό του τόπου και όχι το καλό των "μπαμπάδων τους Ευρωπαίων και Αμερικανών" ..

Όλα αυτά επειδη πονάμε την Ελλάδα και δεν της αξίζει να καταντήσει Ελλαδιστάν..

Kόντρα στην ιστορία

Θέλοντας και μη μερικές φορές,ακούγοντας τόσα και τόσα για τη λαμπρή ιστορία της Ελλάδας,μου’ρχονται στο μυαλό η κηδεμονία,οι εμφύλιοι και παράτηρω πως είναι το εθνικό μας άθλημα ως λαός..Μετά το τάβλι φυσικά!Χαρακτηριζόμαστε απο έντονο ταπεραμέντο ως λαός αλλά μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτο?Είναι άραγε ικανό να παρεκκλίνει απ την πορεία που έχει διαγραφεί για μας απο την ιστορία μέχρι τώρα?
Απο τη σύσταση καλά καλά του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους μπήκαμε για τα καλά στο παιχνίδι των μεγάλων δυνάμεων,η πορεία ήταν γνωστή,όλα αναπόφευκτα για τους άρχοντες του τόπου.Οι κίνδυνοι και οι περιπέτειες,οι διεκδικήσεις γεωγραφικά αλλά και συνταγματικά ρίσκαραν πολλά.Συνήθως ήταν “μια η άλλη” όσο λαικό κ αν ακούγεται..Άρα μιλάμε για μια χρόνια πολιτική υποχωρήσης απ τις κυβερνήσεις..
Να που το θέμα καθίσταται και σήμερα πιο επίκαιρο απο ποτέ.Μπήκαμε στο λαβύρινθο του Δ.Ν.Τ,πάλι απο πολιτική υποχωρήσεων.Νομίζω πως ήρθε η ώρα να αξιοποιήσουμε για μια φορά δημιουργικά το τσαγανό και τη φλόγα που κρύβουμε μέσα μας ως λαός.Η λύση του Δ.Ν.Τ θεωρήθηκε απο την πλειοψηφία αναγκαστική (βέβαια αναρωτιέμαι για ποιά πλειοψηφία μιλάμε,όταν ελάχιστοι βουλευτές εκφράζουν ατόφια τη βούληση του λαού.Αλλά ας μη θίξουμε τους αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και την κρίση τους..)
Ως νέοι άνθρωποι είχαμε και θα έχουμε κάποιες λύσεις,μόνο και μόνο επειδή δεν πουληθήκαμε και όλο αυτο το σκάνδαλο δε μασ τύφλωσε.Το μέλλον ΠΡΕΠΕΙ και ΘΑ ανήκει στο λαό και στις πολιτικές που ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ εκφράζει και επιθυμεί.
Μιλούν για αναγκαστική επιλογή όπως προείπα ενώ καλά καλά δεν έχουν ανοίξει τα στόρια του μυαλού τους.
Ζούμε σε μια χώρα με απέραντες καλλιεργήσιμες εκτάσεις(μέχρι να γίνουν μπετό βέβαια)πράγμα που είναι πασιφανές που οδηγεί!Άν δινόταν η απαιτούμενη βάση στην ανάπτυξη του πρωτογενους τομέα και στην εξαγωγή προιόντων,τα κέρδη θα αυξάνονταν κατακόρυφα.Είναι σαφώς καλύτερα απ το να εισάγουμε προιόντα και να πωλούνται σε εξωφρενικές τιμές λόγω των μεσαζόντων!Εδώ βέβαια έρχεται και η νοοτροπία τουΈλληνα που “άν δεν πάρει τη θεσούλα του στο δημόσιο,η σε ενα γραφειάκι είναι ντροπή!!Τι θα πεί στο χωριό άλλωστε?? “..Πρέπει επιτέλους να ανασταλεί η πρόσληψη αλλόγιστων αριθμών δημοσίων υπαλλήλων.Καταντήσαμε να έχουμε και πρόεδρο για το καλαμάκι του φραπέ!Φτάνει να μιλήσουν τα νούμερα.Σε μια χώρα πάνω κάτω 10 εκ. κατοίκων υπάρχουν 1,5 εκ. υπάλληλοι!Βοηθός του βοηθού τω βοηθώ και πάει κλίνοντας..
Ακόμη μια προφανής κίνηση είναι η ανάπτυξη του τυρισμού που καταρρέει χρόνο με το χρόνο.Γιατί δηλαδή τα χρήματα που χαραμίζονται για ανούσιους πολεμικούς εξοπλισμούς (λες κ αν γίνει πόλεμος θα πολεμήσουμε με γιαταγάνι) να μη μετατραπούν σε ευέλικτες χρηματοδοτήσεις για την ανάπτυξη τουριστικών μονάδων που θα προσελκύσουν πάλι τουρίστες?Έτσι κ αλλιώς το ευνοούν και οι συνθήκες της ισοτιμίας δολαρίου-ευρώ που επιστρέφει στις συνθήκες του 2005.
Προσθέτω και τη λύση προσέγγισης ξένων κεφαλαίων για την εκμετάλλευση ασθενικών για τη χώρα υπηρεσιών όπως ΟΣΕ!Αντί να μας κοστίζουν εκατομμύρια καθημερινά μπορούμε να προσεγγίσουμε ξένα κεφάλαια που θα τα εκμεταλλεύονται και έτσι θα εισπράξει έσοδα το δημόσιο..
Όλα αυτά βέβαια θα είναι εφικτά όταν παρθούν αποφασιστικές λύσεις για τη φοροδιαφυγή(γιατί να πιάνεις το Βοσκόπουλο,είναι μεν μια αρχή,αλλα φαντάσου άλλοι πόσοι Βοσκόπουλοι θα υπάρχουν στην επικράτεια κ όχι μόνο).Ξεκινώντας απ’το πιό απλό,όπως είναι οι αποδείξεις για κάθε μας αγορά,μέχρι την πάταξη των μεγαλοκαρχαρίων που φοροδιαφεύγουν συστηματικά.
Οι λύσεις είναι παντού γύρω μας,όπου και να κοιτάξουμε.Το θέμα όμως είναι άν θα μπορέσουμε να πάμε κόντρα στην ιστορία που μας θέλει υποχείρια των “δυνατών”.Άν θα σπάσουμε τη ροή της και με τις ενέργειες μας καταφέρουμε να την γράψουμε σε πιο φωτεινή και αμετάβλητη σελίδα…απο σήμερα!Όλοι μπορούμε!

Είμαστε όλοι εκτεθειμένοι εγωιστές...

Πάντα μου άρεσε η αναμονή..για τα πάντα..ακόμα και για τα πιο απλά της ζωής..δεν αλλάζω με τίποτα το αίσθημα της γλυκιάς προσμονής..ίσως να το προτιμώ απο το αίσθημα της επίτευξης ενος στοχου,γιατί όταν επιτύχεις καπου,δεις το τέλος,τελειώνει κ το ταξίδι,ενώ η αναμονή καλύπτεται απο ένα τόσο μυστηριώδες πέπλο που όσο κ αν είναι εκνευριστική είναι άλλο τόσο γλυκιά..γενικότερα μου άρεσαν πάντα τα στραβά και τα άσχημα..νιώθω οτι είναι μοναδικά μέσα στον πλαστό και υποκριτικά όμορφο κόσμο που ζούμε..ατελή,ανολοκλήρωτα πράγματα που το μόνο που 8έλουν είναι κάτι να τα ξεχωρίσει κ να τατραβήξει πάνω απο το πλήθος..πάντα ένιωθα διαφορετική,μπορεί και αρνητικά..δεν έχω δει ποτέ τον εαυτο μου πάνω απ τους άλλους,ούτε καν ισα με τους άλλους..προτιμώ να μην έχω γνώμη για μένα..κ αυτό φαίνεται απ το οτι ποτέ δε δέχομαι το μπράβο,με κουράζει μου τριβελίζει τ'αυτιά!!

Αγαπώ δυνατά και παθιασμένα..δεν αφήνω να περάσει μέρα χωρίς κάτι δυνατό,αλλά ακόμα κ αν γίνει αυτο δεν απογοητεύομαι..έμαθα να διαβάζω την αβεβαιότητα του αυριο κ ακόμα περισσότερο να την καταννοώ..

Αναμένω καρτερικά για τα πάντα,άσχετα αν ειναι 3 το πρωί και δεν ξέρω τι αναμένω ακριβώς στον υπολογιστή μου...Κάτι 8α λείπει πάντα,κάτι 8α περιμένουμε..όταν πάψουμε να περιμένουμε τότε σίγουρα δεν ζούμε..

η ώρα περνάει..3:08 σκέψεις φευγάτες,άλλες ανέμελες,άλλες χαρούμενες,άλλες νοσταλγικές..αποφεύγω τις άσχημες σκέψεις,δε θέλω να θυμάμαι πράγματα που με έκαναν να αισθανθώ άσχημα,πέρασαν δε γυρνούν..

Αλλά ποτέ δεν ξεχνάω ανθρώπους.Ανθρώπους που πέρασαν απο μέσα η ακόμα κ ξυστά απ τη ζωή μου..όλες οι σκέψεις αυτόματα οδηγούν στον έρωτα,εκείνο το αίσθημα που όλοι λιγο πολύ βλέπουμε στο πρόσωπο ενός μόνο ανθρώπου..Και μιλώ για έρωτα..τρέμουλο ποδιών,δυνατός χτύπος καρδιάς,ανόητα χαμόγελα,αδέξια αγγίγματα..στη δύση του όμως μένεις με ενα πρόσωπο καρφωμένο βαθιά στο κεφάλι σου,2 μάτια,1 χαμόγελο,2 χέρια...2 τόσο όμορφα χέρια..!Αναπολείς τις στιγμές που ήσουν αληθινά ζωντανός και ευτυχισμένος και λες..τι να σκεφτώ τώρα?να αναπολήσω χαρούμενος η να πονέσω που δεν μπορώ να γυρίσω λίγο πίσω την κασέτα του χρόνου?Λίγοι άνθρωποι αφιερώνουν χρόνο στις αναμνήσεις τους..εξαρτάται απ το πόσο εγωιστές και πόσο ευαίσθητοι είναι..ο ευαίσθητος κρατά θαμμένο στο παρελθόν ότι τον πόνεσε και εξαγριώνεται όταν κάποιος πάει να το ξεθάψει..ο εγωιστής απλά δεν ενδιαφέρεται για τις ανθρώπινες σχέσεις.ακούγεται σκληρό ,αλλά ένας άνθρωπος που δεν έχει χώρο μέσα του για κάποιον άλλο σίγουρα δεν 8α έχει χώρο και για την ανάμνησή του..Ξέμπαρκες σκέψεις ε?έτσι είναι το βράδυ,ξεθάβει,ξεθάβει..να δούμε πόσο βαθιά θα φτάσει..

Δεν έχω γράψει ποτέ για τα αισθηματά μου,γενικά για τα ανθρώπινα αισθήματα..βλέπεις κ εγώ κρύβομαι πίσω απ τη μάσκα του δυνατού που σιγάααα μην αφιερώσει χρόνο να σκεφτεί "ροζ"..Απλά προχωράει με τους άλλους..

3:30 ...Όλα αρχίζουν απο ένα χαμόγελο,τι μπορεί να σου κάνει τελικά ενα χαμόγελο δεν το πιστευα ποτέ!μέχρι που το είδα και ακόμα και τώρα στοιχειώνει το μυαλό μου και απλώνεται μια μυρωδιά λεμονιάς και ανάσας μαζί (δεν ξέρω πως γίνεται,χαχα)..μετά συνεχίζουν με ενα βλέμμα,ενα τόσο όμορφο και ταραγμένο βλέμμα,σαν το μπλέ της θάλασσας κάπως..

Δεν είσαι μελό επειδή κολλάς σε αναμνήσεις..οι άλλοι μάλλον δεν έχουν ζήσει ποτε μια τόσο σημαντική στιγμή ώστε να γίνει δυνατή ανάμνηση ή ξέρουν και κρύβονται καλα..

Το πάν είναι όμως να ξέρεις πότε ήσουν ευτυχισμένος με Ε !

3:45.... Μου φτάνει που ξέρω αυτό.. βλέπεις και εγώ αρκούμαι σε ότι δε με συννεφιάζει...! :D

Η φυγόκεντρος δύναμη

Ο κόσμος μας υπακούει στα αντίθετα.Οι πλανήτες,οι άνθρωποι αντικατοπτρίζονται σε προαιώνιους φυσικούς νόμους,σε μια πάλη αντιθέσεων!Τίποτα δεν θα ήταν στη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα,αν δεν υπήρχαν αυτές οι λεπτές και δυσδιάκριτες ισορροπίες!

Οι περισσότεροι μένουν στο συμβιβασμό του ανεξήγητου "έτσι είναι επειδή έτσι μου το έχουν πεί" ή ακόμα καλύτερα "έτσι είναι γιατί έτσι λένε γενικά"..Ποιός μπορεί να ορθώσει το αναστημά του και να πεί "όχι,δεν είναι έτσι επειδή το λέω εγώ?"..Η φυγόκεντρος δύναμη στη ζωή μας είναι ένας όρος που τον ερμηνεύουμε καθαρά μαθηματικά!Κάνουμε κύκλους γύρω απο ιδέες,κατεστημένα και πλαφόν,απλά επειδή "έτσι είναι"!Κανείς μας ποτέ δεν σκέφτηκε μάλλον πως το "έτσι είναι" το είπαν άνθρωποι που σε τίποτα δεν υστερούμε απ αυτούς!

Για να χτιστεί ενα οικοδόμημα σίγουρα χρειάζονται γερά θεμέλια.Πως όμως ξέρουμε οτι τα υπάρχοντα θεμέλια δεν έχουν φθαρεί η σαπίσει?Ποιός κατεβαίνει χαμηλά στα θεμέλια να δεί αν όντως λειτουργούν?Βασιζόμαστε στην περπατημένη και απλά "έχει ο θεός"..

H φυγόκεντρος δύναμη ορίζεται ως η προσπάθεια του ανθρώπου να φύγει μακριά απ την οικειότητα του γνωστού και να αναζητήσει τη δική του σωτηρία,τον δικό του ονειρικό αλλα όχι πλαστό κόσμο!Οι μέρες δεν συνιστούν την πολυτέλεια του ονείρου,αλλαδεν λέω να γυρίσουμε την πλάτη στην πραγματικότητα,ούτε να φοράμε παρωπίδες!Εδώ που ο κόσμος καίγεται αρνούμαι να θεωρήσω το όνειρο πολυτέλεια॥Αναζήτω καθημερινά τη φυγόκεντρο δύναμη μου,αυτή που θα μου ανοίξει τους ορίζοντες και όχι δρόμο για να κατακτήσω τα προς το ζήν!Όσο προσπαθούμε να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας οτι η φυγή θα επιτευχθεί με εύκολους δρόμους,τόσο πιο πίσω πάμε,και τόσο πιο εύκολα οδηγούμαστε σε αδιέξοδο (γιατί μην ξεχνάτε πίσω μας υπάρχει τοίχος)।Φτάσαμε στον πάτο ως γενιά.. Ξεχάσαμε να χρησιμοποιήσουμε στη ζωή μας τις λέξεις ΕΞΕΛΙΞΗ-ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ-ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ-ΡΙΣΚΟ-ΔΟΚΙΜΗ-ΠΛΑΝΗ!

Γεννηθήκαμε με νου (όπως και οι πίθηκοι που οδεύουμε προς αυτούς),και ο σκοπός είναι να εξελίξουμε αυτή την ακατέργαστη ύλη σε κάτι μαγικό!

Μ αρέσει να βλέπω ανοιγμένα πανιά,άσχετα αν δεν ξέρω που πάνε..Επειδή απλά άνοιξαν!Κάπου οδεύουν και σίγουρα απο κάπου ξεκίνησαν!Έτσι πρέπει να λειτουργεί και ο νους!Δεν ειμαι φιλόσοφος,ούτε ψυχολόγος,αλλά απλος παρατηρητής της ζωής και συλλέκτης εμπειριών!

Oνειρευόμουν τον κόσμο πιο χαμογελαστό,λογικό αλλα οχι κάθετο,ευαίσθητο αλλά όχι αδύναμο,πολύχρωμο αλλά όχι άσχημα μουτζουρωμένο και αυστηρά με φωτεινά χρώματα!

Όπως έλεγε ο Ρούσβελτ " Όταν αποφασίσεις,το καλύτερο είναι να πράξεις το σωστό.Το δεύτερο καλύτερο πράγμα είναι να πράξεις το λάθος.Το χειρότερο όλων είναι να μην κάνεις τίποτα!Αλλά και εδώ έρχονται οι αντιθέσεις..Άσπρο ή μαύρο?Να φύγω ή να μείνω?Υπάρχει και το γκρί,υπάρχει και το να μείνω όσο με ευχαριστεί!

Η δύναμη μας είναι στο μυαλό μας αρκεί να μην την υποτιμάμε ή μην την υπερεκτιμάμε!Ισορροπία!

Γιατί όπως έλεγε και ο Αινστάιν "Δε γίνεται κανείς γελοίος με τις ιδιότητες που έχει,αλλά με αυτές που προσποιείται οτι έχει!"

Επειδή όμως ανήκω στους ανθρώπους που δε δέχονται το "έτσι είναι επειδή έτσι λένε" έχω να πω πως : "αυτό που ψάχνεις είναι σίγουρα κρυμμένο σε μια γωνία του μυαλού σου,γιατί για να το ψάχνεις σημαίνει πως κάπου έχει χαθεί στα στένα της σκέψης σου!