Προσωπικό ημερολόγιο

Τελικά δεν είμαι συλλέκτης στιγμών,ούτε δημιουργός χρωματιστών και χαρούμενων αναμνήσεων.Είμαι λάτρης στιγμών και φορτωμένη με χρωματιστές αναμνήσεις.Σίγουρα δεν της δημιουργώ εγώ και σίγουρα είμαι πολύ κοντά στο να αναγνωρίζω την αξία τους και να νιώθω καλά με αυτές,όπως και να'ναι.Πάντα,μα πάντα όμως στέκομαι σε δεδομένες χρονικές στιγμές και έτσι φτιάχνω το κολάζ της ζωής μου.Σαν να καρφιτσώνω στο φελιζόλ με πινέζες,διάφορες φωτογραφίες και στιγμές μου που με έκαναν και χαμογέλασα (άν σκεφτείς οτι κάποιες φορές ξεχνάω να το κάνω).
Όπως το βλέπω απέναντί μου,παρατηρώ διάφορα πρόσωπα σε αυτές τις φωτογραφίες,διάφορες εκφράσεις και διάφορες δραστηριότητες..Στην πρώτη με βλέπω να κάνω τα πρώτα μου βήματα και τους πάντες γύρω μου συγκινημένους ενώ χαμογελαστή σκουντουφλάω και πάλι στο πάτωμα..Ύστερα βλέπω το σχολείο μου,τους συμμαθητές μου και κάπου εκεί μέσα στην ευτυχία εμένα στο πάτωμα νευριασμένη επειδή κλασικά χτύπησα το πόδι μου ή το σάντουιτς έχει σως αντί για μαγιονέζα..Πιο δίπλα, έξω απο το γυμνάσιο κάνοντας τα πρώτα μας καφριλίκια,ζώντας τα πρώτα μας μεθύσια και έρωτες.Ακούγονται System Of A Down,έχω κατακόκκινο μαλλί και σκουλαρίκια παντού.Δεν συγκρίνοται οι στιγμές που ξαπλώνεις με την κολλητή σου και ξέρεις πως όποτε κι αν φύγει η κουβέρτα θα σε σκεπάσει..Ούτε οι στιγμές που δίνεις το πρώτο σου φιλί και αυτομάτως σκέφτεσαι το χαμογελό του για 24 ωρες ασταμάτητα..Πόσο μου έχει λείψει το αίσθημα της απερισκεψίας,των δυνατών και πρωτόγνωρων συναισθημάτων..Πρέπει να μεγαλώσω βλέπεις..Να σκέφτομαι πρίν κάνω οτιδήποτε και το χειροτερό απ'όλα να σκέφτομαι οτι εγώ ευθύνομαι για τις συνέπειες και όχι η τετράγωνη τυρόπιτα που έπρεπε να είναι στρογγυλή.
Ωπ,η επόμενη φωτογραφία είναι σίγουρα απο τα 17 μου,που μόνο το μυαλό μου δεν ήταν στο κεφάλι μου...ήταν όμως όλα τ αλλα!Το snapshot γίνεται τη στιγμή που πανηγυρίζουμε για ενα νικηφόρο αγώνα βόλευ,την ώρα που χοροπηδάω στον αέρα για το 20αρι στο τέστ της ιστορίας και τη στιγμή που φεύγω νευρική απο το μέρος που είδα τον εφηβικό μου έρωτα αγκαλιά με τη φίλη του.Πόσο άγαρμπα συναισθήματα,πόσο αναγνωριστικά.....
Πανεπιστήμιο..Ύστερα απο την ξενέρα και τις ώωωωωρες σκέψης που πέρασα για να δεχτώ οτι πέρασα Πάντειο βρίσκομαι περιτριγυρισμένη απο τα πιο έντονα αισθήματα που έχω ζήσει μέχρι τώρα.Χαρά για την ασυδωσία και τις κραιπάλες,στενοχώρια για τα κομμένα μαθήματα και ένταση σε όλα..Κάπου εκει βλέπω ένα μεθύσι και τη στιγμή μεσα στο ταξι όταν έπαιξε το κομμάτι "για να σ'εκδικηθώ"και τα πολύωρα γέλια που ρίξαμε.Είχαμε τους λόγους μας!
Μετά με βλέπω σε ενα λεωφορείο,σε ένα σταθμό,σε μια ξένη πόλη για κάτι που σίγουρα άξιζε τον κόπο.
Και τώρα,έχοντας πια κατανοήσει το σύντομο της ζωής και τη σημασία της ειλικρίνειας και της έντασης των στιγμών, με βλέπω στο  γραφείο μου χαμογελαστή,ικανοποιημένη και σίγουρη για οτι κάνω..Κλείνω το album,και προετοιμάζομαι για τις νέες φωτογραφίες που θα προστεθούν σ'αυτο..
Μέχρι στιγμής ήταν λίγες αν σκεφτείς οτι κάποιες σκίστηκαν και άλλες κύφτηκαν στο συρτάρι αριστερά..
Το σίγουρο όμως είναι οτι είμαι χαρούμενη και θα παραμείνω..Βλέπεις εγώ φροντίζω πια για τις συνέπειες και για το ποιοί μπαίνουν στο album επίσης.. ;)