Eίναι στιγμές που δεν νιώθω ειδκή για τίποτα,ούτε για τον ίδιο μου τον εαυτό.Στιγμές που googlarw στο μυαλό μου το πρόβλημα και περιμένω λύση,αλλά δυστυχώς πέφτει η σύνδεση μιας και ο διακομιστής ειναι ταυτόχρονα κ ο πομπός του προβλήματος.Βραχυκυκλώνει το σύστημα και ύστερα καταλαβαίνω πως κάποιες φορές οι λύσεις δεν είναι ούτε μέσα στο κεφάλι μας ούτε θα έρθουν να μας λυτρώσουν.
Είναι θέμα εφευρετικότητας απ'τη μια ,μιας και σε κανένα δεν αρέσει να διαλέγει μέσω α) β) γ) δ)..Αλλά τι γίνεται όταν είναι μονόδρομος οι 4 αυτές επιλογές,μιας και το μυαλό σου αδυνατεί να εφεύρει κάτι καινούριο?Πάντα επιλογές και διλλήματα,μέχρι και στο πιο απλό πράγμα.Ποιό δρόμο να ακολουθήσω?Ποιά τακτική?Και όλα με σκόπο το μέγιστο δυνατό όφελος.
Είναι όμως και κάτι στιγμές παρασυρόμενες απο το συναίσθημα και την παρόρμηση που δίνεις μιά στις επιλογές και συνεχίζεις το δρόμο σου χωρίς μπούσουλα.Είναι στιγμές που τίποτα δε σε καλύπτει και τίποτα δεν είναι στα μέτρα σου τη στιγμή που καλά καλά δεν είσαι εσύ μέσα σ'αυτά του εαυτού σου.
Είτε απο απόγνωση?Είτε απο έρωτα?Είτε απο νοσταλγία?Πάντα ξεφεύγεις απ το μπούσουλα που σου χαράζουν...Πάντα δράς-μεταφράζεις και ερμηνεύεις τα πράγματα χωρίς ίχνος λογικής με αποτέλεσμα να ξύπνας ζαλισμένος απο το αλκοόλ της προηγούμενης εξόδου και να γελάς με τα χάλια σου.
Απο μικροί πετούσαμε πέτρες στα τζάμια των σπιτιών και κρυβόμασταν,τρέχαμε, η καρδιά μας χτυπούσε δυνάτα.Μεγαλώνοντας,αδιαφορώντας και αγνοώντας την αγάπη και τον έρωτα πληγώσαμε ανθρώπους,γελάσαμε με τη δυστυχία που προκαλέσαμε.Ξεφυσήξαμε αδιάφορα στα προβλήματα που για μας δεν είχαν σημασία,αδιαφορώντας αν τον άλλο τον έκαιγαν.Αντιδράσαμε στο μπούσουλα που πήγαν να μας βάλουν αλλά δυσανασχετίσαμε όταν οι άλλοι δεν μπήκαν στον δικό μας.
Αυτή η συνεχής πάλη για ικανοποίηση και χαρά,λέγεται ζωή..Η αγκαλιά που θα με πάρεις το πρωί,το χαμόγελό μου με την οδοντόκρεμα στο μπάνιο,τα ανακατεμμένα μου μαλλιά απ τον αέρα και τα αλμυρά σου χείλη απ τη θάλασσα είναι ζωή.Απο την άλλη όμως,η διαφωνία μας,η αδιαφορία μας,ο εγωισμός μας,η διαφορά συναισθημάτων μας είναι και αυτά ζωή.
Η άρνηση να δεχτούμε τον άλλο όπως πραγματικά είναι,είναι στην ουσία ο φόβος του δικού του μπούσουλα..Ο φόβος της μονόπλευρης σχέσης,της άδικης συνύπαρξης.
Οι διαπραγματεύσεις όμως βοηθούσαν ανέκαθεν..Απο τις διαθήκες μέχρι τις σχέσεις.Τα έβαζαν κάτω,τα μιλούσαν,τα συμφωνούσαν.Aκόμα και στις προίκες,την ύψιστη γελοιοποίηση υπήρχε μια λογική.Εχω 3 κτήματα,100 ελιές και 30 ζώα?Εσύ τι έχεις?Αξίζει να το διαπραγματευτώ?Αν διαθέτεις 2 κτήματα,90 ελιές και 20 ζώα διαθέσιμα.. αξίζει...Άν απο την άλλη,έχεις 5 κτήματα,150 ελιές και 50 ζώα αλλά τα έχεις "κλειστά",δεν αξίζει..Τίποτα κλειστό δεν ευδοκίμησε ποτέ..Όπως ακριβώς,οι καρδιές και τα αερόστατα..Ανοιχτά δουλεύουν καλύτερα.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου