"Ο έρωτας,όνομα ουσιαστικόν, πολύ ουσιαστικόν ενικού αριθμού,γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,γένους ανυπεράσπιστου.Πληθυντικός αριθμός οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.Ο φόβος,όνομα ουσιαστικόν,στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός:οι φόβοι.Οι φόβοι για όλα από δω και πέρα .Η μνήμη,κύριο όνομα των θλίψεων,

ενικού αριθμού,μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη.Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.Η νύχτα,όνομα ουσιαστικόν,γένους θηλυκού,ενικός αριθμός.Πληθυντικός αριθμός οι νύχτες.Οι νύχτες από δω και πέρα."

Πληθυντικός αριθμός -Κική Δημουλά

Ακόμη ένα περίεργο βράδυ,που βάζω με το μυαλό μου οτι μπορώ να απαντήσω όλα τα αναπάντητα κ επίπονα ερωτήματα του έρωτα και της συνύπαρξης.Ακόμα ένα βράδυ που λέω "Είμαι αρκετά δυνατή και αποστασιοποιημένη απο την 21χρονη drama queen που όλες κρύβουμε μέσα μας".Ακόμα ένα βράδυ που θα προσπαθήσω ωμά και ρεαλιστικά να προσεγγίσω την επιχείρηση των σχέσεων.

Ψάχνοντας στο google,αυτον τον παντογνώστη αλλα και παραπληρηφορητή που έχει ο καθένας σπίτι του,κατάλαβα πολλά.Γράφωντας την λέξη εμπιστοσύνη,αντίκρυσα δεκάδες σελίδες με τίτλο "Μην εμπιστεύεσαι κανέναν" αλλά καμία που να δηλώνει το αντίθετο.Απο καθαρή περιέργεια διάβασα το Love story του κάθε πικραμένου που τάχα προδόθηκε η εμπιστοσύνη του.Ακόμη όμως δεν βρήκα το αποτέλεσμα που αναζητούσα.Ύστερα έγραψα τη λέξη κατανόηση.Δεν περίμενα ακόμη μια φορά να πέσω στον αντίποδα.."έλλειψη κατανόησης".Εύλογα λοιπόν άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί μεταφράζουμε τα πάντα με εσωστρέφεια και φόβο.Γιατί δεν προχωράμε μπροστά,αλλά κάνουμε δειλά βήματα με το φόβο και τη σκιά κάποιου η κάποιας που μας "καταδιώκει".Γεμίζω απορίες και όπως πάντα τις επεξεργάζομαι μαθηματικά ακόμα κι ας λένε πως ο έρωτας ειναι κάτι άπιαστο και δύσκολα χειραγωγίσιμο.Διαφωνώ κάθετα λοιπόν.Δεν είναι δυνατό να εμπιστεύεσαι την ευτυχία σου κάπου,μιας και ο άλλος μπορεί να μη στηρίζει τη δική του σε σένα.Δε μπορείς να απαιτείς να βλέπεις το ειδωλό σου μεσα στον καθρέφτη του άλλου.Δεν έχεις να κάνεις με τον εαυτό σου ούτε με κάτι που ξέρεις,αλλά με κάτι διαφορετικό απο το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο στοιχείο.Τόσα δακρύβρεχτα τραγούδια κάποιου που τάχα μου κοιτώντας τη βρόχη και την αγάπη του να φεύγει έγραψε τα λόγια της ψυχής του.WRONG.Δεν απαξιώνω κανέναν,ούτε είμαι φτιαγμένη απο πέτρα,αλλά πραγματικά πιστεύω οτι αυτομαστιγωνόμαστε.Ξεχνάμε το σκοπό της ζωής,και επικεντρωνόμαστε στο πως θα κερδίσουμε στην σκληρή πάλη των σχέσεων και πως θα επικρατήσουμε πάνω στον άλλο.

Δίνουμε καθαρά αυτα που θέλουμε να πάρουμε..Και όχι επειδή θέλουμε να τα δώσουμε αλλά γιατί ελπίζουμε πως έτσι θα τα πάρουμε πίσω.Δεν ενδιαφερόμαστε για τους άλλους αλλά μισούμε τη μοναξιά.

Το συναισθηματικό τμήμα του εγκεφάλου των ανθρώπων λειτουργεί πολύ διαφορετικά.Άλλωτε ξεσπάει με φόβο,άλλωτε με μνήμη,άλλωτε με εκδίκηση,άλλωτε με εκνευρισμό.Άλλων με κουμπί delete.Άλλων πάλι με save.

Όπως είπα και παραπάνω όμως είναι μια επιχείρηση..δουναι και λαβειν..Αλοίμονο σε όποιον πιστεύει ακόμα στον μεγάλο έρωτα,τον αγνό,που κοιτάς το πρόσωπο του άλλου και χαμογελάς αυθόρμητα.Προσωπικά έχω πάψει να πιστεύω σ'αυτον,όχι απο τη μια μέρα στην άλλη,αλλά απ'όταν είδα πως "αυτά που αγαπάς πάνω μου στην αρχή,θα είναι αυτά ακριβώς που θα σε εκνευρίζουν στη συνέχεια".Αθάνατο μότο μου.

Και προς θεού,δεν είμαι ούτε ανέραστη,ούτε αρνούμαι τον έρωτα..Αγαπώ και αγαπιέμαι πολύ κάθε μέρα της ζωής μου.Έχω όμως μάθει να μη παίρνω άκριτα οτι μου δίνουν.

Έτσι λοιπόν απο τη μια ο εγωισμός μας,μας κάνει δέσμιους του.Να μη δώσω άν δεν πάρω.Να μην αφεθώ.Να μην αγαπήσω αν δεν αγαπηθώ.Αλλά απ την άλλη γράφουμε δακρύβρεχτα κείμενα και κάνουμε αυτές τις κλασσικές πολύωρες κουβέντες με τις φίλες.Γιατί με άφησε?Εγώ?Που έκανα τόσα?PAUSE!!!Τι έκανες ακριβώς?Το μόνο που έκανες ήταν να στηρίξεις την ευτυχία σου σε κάτι έξω απο σένα και να τα αποτελέσματα.Γιατι όλα ειναι εφήμερα.Και έτσι πρέπει να είναι αλλιώς χάνουν την ομορφιά τους.Γιατι ο έρωτας είναι κάτι σύντομο,κατι πανέμορφο μεν αλλά φευγάτο δε.

Αυτή είναι αχίλλειος πτέρνα μου.Απο τη μια το πιστεύω ακράδαντα,αλλά απ την άλλη μόλις φύγει η φλόγα απο το μάτι με παίρνει μαζί της.Πάω όπου πάει ο έρωτας,όχι αυτός όπου πάω εγώ.Έτσι δεν πιστεύω στην αιωνιότητα.Ειμαι συμβιβασμένη με το οτι "Δε θα βλέπω πάντα στα μάτια σου το αγόρι που ερωτεύτηκα".Είναι φυσικά αδύνατο.Ενθουσιασμός-έρωτας-αγάπη-συνήθεια-πλήξη-νεύρα-χωρισμός.Γιατί να μη μπορούμε όλοι να συμβιβαστούμε με αυτή την επίπονη αλήθεια?

Απαιτούμε απο τον άλλο να μας κοιτάει και να λιώνει,ενώ εμείς τον βλέπουμε και αηδιάζουμε ας πούμε.Πάλι η έννοια της επιχείρησης.Θέλω κάτι που δε δίνω ή δε διαθέτω,αλλά δίνω κατι που διαθέτω και δεν έχει ο άλλος.Καθαρό εμπόριο δηλαδή.

Με εξιτάρει πολύ η στιγμή που θα βρεθεί κάποιος ή κάτι να μου αλλάξει το σκεπτικό.Γιατί όλα έχουν αρχή και τέλος,ακόμα και οι απόψεις,όσο αμετακίνητες κι αν δείχνουν..

Και τέλος,κατά τη διάρκεια του κειμένου,άρχισε να εξαφανίζεται η Miss Independent και να επιστρέφει το 21χρονο κορίτσι που θέλει απεγνωσμένα να διαψεύσει η ίδια τον εαυτό της με το να καταστρέψει την επίπονη αλήθεια των σχέσεων.Αυτή που θέλει να βυθιστεί σε μια αγκαλιά και να μάθει απο την αρχή το αλφαβητάρι του έρωτα μέσα απ τα μάτια κάποιου άλλου...