Είμαστε όλοι εκτεθειμένοι εγωιστές...

Πάντα μου άρεσε η αναμονή..για τα πάντα..ακόμα και για τα πιο απλά της ζωής..δεν αλλάζω με τίποτα το αίσθημα της γλυκιάς προσμονής..ίσως να το προτιμώ απο το αίσθημα της επίτευξης ενος στοχου,γιατί όταν επιτύχεις καπου,δεις το τέλος,τελειώνει κ το ταξίδι,ενώ η αναμονή καλύπτεται απο ένα τόσο μυστηριώδες πέπλο που όσο κ αν είναι εκνευριστική είναι άλλο τόσο γλυκιά..γενικότερα μου άρεσαν πάντα τα στραβά και τα άσχημα..νιώθω οτι είναι μοναδικά μέσα στον πλαστό και υποκριτικά όμορφο κόσμο που ζούμε..ατελή,ανολοκλήρωτα πράγματα που το μόνο που 8έλουν είναι κάτι να τα ξεχωρίσει κ να τατραβήξει πάνω απο το πλήθος..πάντα ένιωθα διαφορετική,μπορεί και αρνητικά..δεν έχω δει ποτέ τον εαυτο μου πάνω απ τους άλλους,ούτε καν ισα με τους άλλους..προτιμώ να μην έχω γνώμη για μένα..κ αυτό φαίνεται απ το οτι ποτέ δε δέχομαι το μπράβο,με κουράζει μου τριβελίζει τ'αυτιά!!

Αγαπώ δυνατά και παθιασμένα..δεν αφήνω να περάσει μέρα χωρίς κάτι δυνατό,αλλά ακόμα κ αν γίνει αυτο δεν απογοητεύομαι..έμαθα να διαβάζω την αβεβαιότητα του αυριο κ ακόμα περισσότερο να την καταννοώ..

Αναμένω καρτερικά για τα πάντα,άσχετα αν ειναι 3 το πρωί και δεν ξέρω τι αναμένω ακριβώς στον υπολογιστή μου...Κάτι 8α λείπει πάντα,κάτι 8α περιμένουμε..όταν πάψουμε να περιμένουμε τότε σίγουρα δεν ζούμε..

η ώρα περνάει..3:08 σκέψεις φευγάτες,άλλες ανέμελες,άλλες χαρούμενες,άλλες νοσταλγικές..αποφεύγω τις άσχημες σκέψεις,δε θέλω να θυμάμαι πράγματα που με έκαναν να αισθανθώ άσχημα,πέρασαν δε γυρνούν..

Αλλά ποτέ δεν ξεχνάω ανθρώπους.Ανθρώπους που πέρασαν απο μέσα η ακόμα κ ξυστά απ τη ζωή μου..όλες οι σκέψεις αυτόματα οδηγούν στον έρωτα,εκείνο το αίσθημα που όλοι λιγο πολύ βλέπουμε στο πρόσωπο ενός μόνο ανθρώπου..Και μιλώ για έρωτα..τρέμουλο ποδιών,δυνατός χτύπος καρδιάς,ανόητα χαμόγελα,αδέξια αγγίγματα..στη δύση του όμως μένεις με ενα πρόσωπο καρφωμένο βαθιά στο κεφάλι σου,2 μάτια,1 χαμόγελο,2 χέρια...2 τόσο όμορφα χέρια..!Αναπολείς τις στιγμές που ήσουν αληθινά ζωντανός και ευτυχισμένος και λες..τι να σκεφτώ τώρα?να αναπολήσω χαρούμενος η να πονέσω που δεν μπορώ να γυρίσω λίγο πίσω την κασέτα του χρόνου?Λίγοι άνθρωποι αφιερώνουν χρόνο στις αναμνήσεις τους..εξαρτάται απ το πόσο εγωιστές και πόσο ευαίσθητοι είναι..ο ευαίσθητος κρατά θαμμένο στο παρελθόν ότι τον πόνεσε και εξαγριώνεται όταν κάποιος πάει να το ξεθάψει..ο εγωιστής απλά δεν ενδιαφέρεται για τις ανθρώπινες σχέσεις.ακούγεται σκληρό ,αλλά ένας άνθρωπος που δεν έχει χώρο μέσα του για κάποιον άλλο σίγουρα δεν 8α έχει χώρο και για την ανάμνησή του..Ξέμπαρκες σκέψεις ε?έτσι είναι το βράδυ,ξεθάβει,ξεθάβει..να δούμε πόσο βαθιά θα φτάσει..

Δεν έχω γράψει ποτέ για τα αισθηματά μου,γενικά για τα ανθρώπινα αισθήματα..βλέπεις κ εγώ κρύβομαι πίσω απ τη μάσκα του δυνατού που σιγάααα μην αφιερώσει χρόνο να σκεφτεί "ροζ"..Απλά προχωράει με τους άλλους..

3:30 ...Όλα αρχίζουν απο ένα χαμόγελο,τι μπορεί να σου κάνει τελικά ενα χαμόγελο δεν το πιστευα ποτέ!μέχρι που το είδα και ακόμα και τώρα στοιχειώνει το μυαλό μου και απλώνεται μια μυρωδιά λεμονιάς και ανάσας μαζί (δεν ξέρω πως γίνεται,χαχα)..μετά συνεχίζουν με ενα βλέμμα,ενα τόσο όμορφο και ταραγμένο βλέμμα,σαν το μπλέ της θάλασσας κάπως..

Δεν είσαι μελό επειδή κολλάς σε αναμνήσεις..οι άλλοι μάλλον δεν έχουν ζήσει ποτε μια τόσο σημαντική στιγμή ώστε να γίνει δυνατή ανάμνηση ή ξέρουν και κρύβονται καλα..

Το πάν είναι όμως να ξέρεις πότε ήσουν ευτυχισμένος με Ε !

3:45.... Μου φτάνει που ξέρω αυτό.. βλέπεις και εγώ αρκούμαι σε ότι δε με συννεφιάζει...! :D